Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

LA ZONA & HARD CANDY


Χθες είχε Λαικιζόπουλο και ποδόσφαιρο, οπότε ήταν βραδιά home cinema!

Πρώτη ταινία “La Zona”.
Κάπου στο Μεξικό υπάρχει μια ελίτ κοινότητα ανθρώπων που προφυλάσσεται από τον έξω κόσμο με φράκτη και 24ωρη παρακολούθηση από σύγχρονα συστήματα ασφαλείας. Κανείς δεν μπορεί να μπει χωρίς ειδική άδεια, ούτε καν η αστυνομία. Ένα βράδυ, λόγω καταιγίδας καταρρέει μια διαφημιστική πινακίδα, δημιουργώντας πέρασμα προς την κοινότητα. Τρεις έφηβοι («αλητάκια») μπαίνουν στη La Zona και .............δεν το συνεχίζω γιατί από εδώ και πέρα αρχίζει η ιστορία.
Από τους ηθοποιούς αναγνώρισα τον Daniel Giménez Cacho (Κακή Εκπαίδευση, Αλμοδοβάρ) και την Maribel Verdú (Θέλω και τη μαμά σου, Κουαρόν).
Πολλές δυνατές εικόνες, από την μια η εξαθλίωση με τα λαμαρινόσπιτα και από την άλλη ο οικισμός-πρότυπο όπως επιτάσσει το “αμερικάνικο όνειρο”. Σε βάζει σε σκέψεις, πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος για να “προστατέψει” τη ζωή του, πόσο ασφαλής μπορείς να είσαι, ποιο είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσεις για όλα αυτά και αν τελικά αξίζει.

Δεύτερη ταινία “Hard Candy”
Όχι αγαπητoί Madonna fan, μην απορείτε και μην ενθουσιάζεστε, δεν έχει κάνει ταινία βασισμένη στο τελευταίο της album το κορίτσι μας.
Πρωταγωνιστεί η Ellen Page (η έγκυος έφηβη από το Juno) και ο Patrick Wilson (Little Children, Watchmen).
Οποιαδήποτε προσπάθεια περιγραφής της υπόθεσης, θα είναι huge spoiler για όσους δεν την έχουν δει. Απλά θα αναφέρω πως έχει να κάνει με έναν 32χρονο άντρα και ένα 14χρονο κορίτσι που γνωρίζονται μέσω chat και συναντιούνται.
Είχα καιρό να δω ταινία που να με σοκάρει και δεν μιλάω για σοκ “τύπου Saw” όπου παίρνεις το βλέμμα από την οθόνη γιατί αηδιάζεις -δεν έχει τέτοιες εικόνες- αλλά πιο βαθύ.


Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

QUIZ : ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΚΑΡΥΔΗ?

Απο αφιέρωμα του περιοδικού Big Fish με φωτογραφίες απο καμαρίνια καλλιτεχνών. 
Παρατηρείτε κάτι ίδιαίτερο στην εικόνα?





Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

ΕΓΚΥΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ...

1ο Απόσπασμα  απο zougla.gr σχετικά με τον αιφνίδιο θάνατο του Stephen Gately:

Η Georgi Dochev -η κοπέλα που ήταν με τον Stephen όλο το βραδύ, και ξυπνώντας μαζί του τον βρήκε νεκρό- δήλωσε ότι ο Stephen δεν έπαιρνε ποτέ ναρκωτικά και δεν κατάλαβε το βράδυ πότε κάπνισε χασίς.
For fuck's sake, ο άνθρωπος ήταν παντρεμένος με άντρα. Εδώ και μέρες που δημοσιεύεται η είδηση, γίνεται σχεδόν ταυτόχρονα η αναφορά του συζύγου, ακόμα και απο το zougla. O Georgi Dochev είναι ένας 25χρονος Βούλγαρος που γνώρισε το ζευγάρι εκείνο το βράδυ σε ένα gay club. Πως διάολο ξέρει αν έκανε χρήση παλιότερα ο άλλος?

Ποιός τα γράφει αυτά τα θέματα, γαμώ το κέρατο μου? Αυτοσχεδιάζουν? Σκατά ενημέρωση.

2ο Απόσπασμα
"Οι γιατροί επίσης τονίζουν πως η χρήση χασίς δημιουργεί ταχυκαρδίες και πολλές φορές σε συνδυασμό με αλκοόλ μπορεί να κάνει την καρδιά να «σκάσει»."

Ωχ, αλήθεια? Σας αφήνω, πάω για ψώνια , να πάρω κανα μαύρο ρούχο. Υπολογίζω πως τις επόμενες 180 μέρες θα τρέχω σε κηδείες φίλων και συγγενών.

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009

MESSAGE IN A BOTTLE

Τι να τα κάνω τα "χαιρετίσματα" σου?
Εγώ εσένα ήθελα.
Κάποτε.
Όχι, δεν σε γουστάρω ακόμα, αλλά δεν σε θέλω πια στη ζωή μου.
Όχι έτσι, τυπικά.
Σε ήθελα αλλιώς, ολοκληρωτικά.
Τώρα ρωτάς για μένα και μάλιστα σε ανθρώπους που ξέρεις πως θα μου το πούνε.
Περιμένεις να τρέξω, να έρθω να σε βρω?
Θα περιμένεις πολύ...



ps.Δεν ξεκίνησε καλά η εβδομάδα...

ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ

Ο Μάνος Γαβράς (δεν κατάλαβα, τι εννοείς "ποιός είναι ο Μάνος Γαβράς?".Δεν έβλεπες "Θα βρεις τον δάσκαλο σου"? Δεν θυμάσαι έναν που τον βαράγανε στο κεφάλι και πάθαινε αμνησία?) δηλώνει:

"Όταν πίνω espresso freddo, θέλω να είναι πολύ καλά χτυπημένος ο αφρός, αλλιώς τον γυρνάω πίσω"

Παρακαλούνται οι επαγγελματίες των χώρων εστίασης  [σερβιτόρες - σερβιτόροι- μπαρίστες (τρομάρα σας)- παιδί που φέρνει νερό- παιδί που φέρνει μπαγιάτικο κουλουράκι-παιδί που του ζητάς λογαριασμό- παιδί που έρχεται να πληρωθεί-παιδί που λέει "γειά σας" κτλ] να μεριμνήσουν ώστε να μην έχουμε παρόμοιο περιστατικό στο μέλλον.

Ευχαριστώ.

ps. Βασικός κανόνας συμπεριφοράς σε καφέ, εστιατόριο κτλ. : δεν είμαστε ποτέ παράλογοι με τον σερβιτόρο ή αυτόν που μας ετοιμάζει το φαγητό ή το ποτό μας, γιατί θα φάμε ή θα πιούμε το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ που έχει (για να μην επεκταθώ σε φτυσίματα, νερό απο τη σφουγγαρίστρα κτλ.)

ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΔΙΛΗΜΜΑ

Στις 21.00 θα έρθω αντιμέτωπος με ένα απο τα σημαντικότερα διλήμματα της σεζόν:


"NEXT TOP MODEL" by Βίκυ Καγιά featuring Τζένη Μπαλατσινού

ή

"4" by Χριστόφορος Παπακαλιάτης featuring Friends, Six feet under, Τell me you love me etc ???


ps. Μήπως να κατεβάσω το βίντεο απο το πατάρι???

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Ο "ΕΦΙΑΛΤΗΣ" ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Στην αγγλική εκδοχή, έχουμε τον Gordon Ramsay: τόσο αντιτηλεοπτική φάτσα και συμπεριφορά ,σύμφωνα με τον μέσο όρο των ανθρώπων της τηλεόρασης, που γίνεται απόλυτα τηλεοπτικός. Αθυρόστομος και με άποψη, μπαίνει σε έναν χώρο και τον αναλύει,επεξεργάζεται και προτείνει.

Στην ελληνική εκδοχή, έχουμε τον Έκτορα Μποτρίνι: ARE YOU FUCKING KIDDING ME???
Δεν ξέρω πόσο καλός chef είναι (δεν το αμφισβητώ) αλλά είναι τόσο χλιαρός και βαρετός, που κάνει την Εύη Βατίδου να μοιάζει με ώριμη επαγγελματία. Ακόμα και τα "γαμώ την πουτάνα μου" που ξεστομίζει, είναι λες και περιμένει την έγκριση απο κάποιον πίσω απο την κάμερα για να τα πει.

Για το επίπεδο της παραγωγής, ας μην το συζητήσουμε καν. Όχι, μετάνιωσα, να το σύζητήσουμε λίγο. Όταν αγοράζεις ένα ξένο concept, ξέρεις και πόσα χρήματα θα χρειαστούν για κάθε επεισόδιο. Αν θες να το βγάλεις με το 1/10 του budget, το αποτέλεσμα θα είναι μάπα και το ξέρεις. Οπότε γιατί αγόρασες τα δικαιώματα και προβάλεις μια φτηνή εκδοχή μιας έτοιμης εκπομπής, την οποία φρόντισες να "κάψεις" προβάλοντας την καθημερινά το καλοκαίρι? Fuck me, I have no idea.

Είδα την εκπομπή χθες το βράδυ. Όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά τον Αρτέμη απο τους terror 'x' crew να ριμάρει, είχα εντυπωσιαστεί απο την ταχύτητα του. Αναρωτιόμουν πως γίνεται ένας άνθρωπος να μιλάει τόσο γρήγορα χωρίς να μπερδεύεται. Όχι δεν έχω αλλάξει θέμα, είμαστε ακόμα στην εκπομπή. Η γυναίκα του ταβερνιάρη μιλούσε ΤΟΣΟ πολύ και ΤΟΣΟ γρήγορα που χαλαρά αντικαθιστούσε τον Αρτέμη στα ρεπό του. Ηθελα να σπάσω την τηλεόραση (κρατήθηκα, ας την ξεχρεώσω πρώτα και βλεπουμε) ή να πάρω το αυτοκίνητο και να παώ στην ταβέρνα και να την κρεμάσω στις καινούργιες κούνιες που τους έφερε ο Έκτορας (τέλεια ιδέα, θα έρθει λαός απο τα πέρατα του κόσμου για να δει αυτές τις κούνιες).

Ααααα, και κάτι άλλο: υποτίθεται πως ο chef είναι κοντά τους 4-5 μέρες. Ενώ ο ψήστης-μορφή έχει κάνει τουλάχιστον 3 διαφορετικές εμφανίσεις(!), η εν λόγω ταβερνιάρισα σε ΟΛΑ τα πλάνα φοράει τα ίδια μαύρα ρούχα (με σέξυ κόψιμο, που αφήνει ακάλυπτους τους ώμους).
Άντε τράβα πλύσου και άλλαξε κανά βρακί, που θες να βγείς και στο γυαλί.

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

ΕΦΟΡΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ: THE CHRONICLE


Η ημέρα αρχίζει με πρωινό ξύπνημα (05:50), γρήγορο ντους & πρωινό και στις 6:20 είμαι στο εκλογικό κέντρο στο οποίο θα είμαι αναπληρωματικό μέλος εφορευτικής επιτροπής. Γνωρίζω εκ των προτέρων πως δεν υπάρχει περίπτωση να εμφανιστούν όλα τα τακτικά μέλη και έχω πάει συνειδητοποιημένος ότι θα είμαι εκεί όλη την ημέρα.

Έχω πάει περπατώντας και δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανα αυτήν την απόσταση χωρίς αυτοκίνητο, μηχανάκι ή ποδήλατο (δεν μένω μόνιμα στο χωριό μου). Το εκλογικό κέντρο είναι το δημοτικό σχολείο του χωριού, το σχολείο στο οποίο ήμουν για έξι χρόνια. Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση, είναι το πόσο μικρές μου φαίνονται τώρα οι αίθουσες, ενώ τότε μου φαινόταν τεράστιες.

Οι αντιπρόσωποι ήταν ήδη εκεί, τακτοποιούσαν τις αίθουσες και εγώ βόλταρα μέσα στο σχολείο. Βρήκα κάποιους συγγενείς μου , που ήταν επίσης στην εφορευτική επιτροπή (σε άλλα τμήματα) και τσέκαρα την προσέλευση των ατόμων του δικού μου τμήματος. Τρομερή επιτυχία: εμφανίστηκε ένα τακτικό μέλος!!! Ευτυχώς, δεν είναι μαλάκας (οι πιθανότητες να μην πέσεις επάνω σε μαλάκα στο χωριό μου, είναι περίπου ίδιες με τις πιθανότητες να κερδίσεις στο Τζόκερ) και αισθάνομαι το πρώτο κύμα ανακούφισης. Αφού θα είμαι που θα είμαι εδώ όλη μέρα, τουλάχιστον θα υπάρχει ένας normal άνθρωπος να πούμε καμιά κουβέντα.

Οι δικαστικοί είναι μια χαρά παιδιά, μιλάμε από την αρχή στον ενικό και σαν φυσιολογικοί άνθρωποι και όχι σαν ταμείο στα Goodys («μου δίνετε τα ψηφοδέλτια παρακαλώ? Ευχαριστώ. Όχι, εγώ ευχαριστώ περισσότερο» κτλ) και είναι συνεργάσιμοι και συνεννοήσιμοι.

O πρώτος ψηφοφόρος ήρθε στις 7:04 (!!!!) με πλήρη εξάρτυση : κοστούμι (με γιλέκο και γραβάτα παρακαλώ!), φρεσκοξυρισμένος και με λουλούδι στο πέτο. Έτος γέννησης : 1929. Αν δεν είχε έρθει καλοντυμένος και καθαρός, θα νομίζαμε πως είναι ζόμπι. Μα στις 7:04??? Μας έλυσε από μόνος του την απορία (που δεν την εκφράσαμε με λόγια, αλλά μάλλον είχε αποτυπωθεί πεντακάθαρα στα αγουροξυπνημένα μούτρα μας) πως κάθε χρονιά ψηφίζει πρώτος. Για δες κουράγιο!!!

Τα highlights της ημέρας:

ΣΑΛΙΟ. ΠΟΛΥ ΣΑΛΙΟ.
Οι συγχωριανοί μου παρουσίασαν μια έλλειψη εξοικείωσης με το concept «αυτοκόλλητος φάκελος». Υπάρχει μια πιθανότητα να αγνοούσαν την συγκεκριμένη εφεύρεση και έμειναν πιστοί στην παράδοση: ο φάκελος ΠΡΕΠΕΙ να κολλήσει με σάλιο!!! Παρά τις υποδείξεις της δικαστικού «ο φάκελος έχει αυτοκόλλητη ταινία, ΔΕΝ τον σαλιώνουμε», οι συγχωριανοί μου δεν έδειξαν εμπιστοσύνη στις ιδιότητες συγκόλλησης της ταινίας και επέμεναν στο σάλιωμα, το οποίο συνοδευόταν με επίμονο χτύπημα του φακέλου με τη γροθιά , για να κλείσει. Αποτέλεσμα αυτής της τόσο χαριτωμένης διαδικασίας είναι να «παπαριάζουν» οι φάκελοι και να τριβόμαστε με αντισηπτικά όλη μέρα. Αν έκανε άλλος την καταμέτρηση το βράδυ, θα πίστευε πως πάνω από την κάλπη εκδηλώθηκε τοπική καταιγίδα (εντάξει, υπερβάλλω. Αλλά όχι πολύ).

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ
Οι βουτιές του καλοκαιριού στη παραλία του Σίμου (heaven on earth) βοήθησαν στο να εξασκηθώ στην άπνοια. Όσο χρειάστηκε κάθε φορά ,ώστε να προχωρήσει η κινούμενη εστία μόλυνσης από μπροστά μου και να πάει να παραλάβει τον φάκελο. Επιπλέον, μάλλον πολλοί είναι προληπτικοί και ψηφίζουν κάθε φορά με τα ίδια ρούχα. Ορισμένοι (για γούρι?) ίσως δεν τα αλλάζουν για ολόκληρη την τετραετία.

ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΜΟΥ
Ηλικιωμένος κύριος (ψηλός και ευθυτενής) έμεινε μέσα στο παραβάν γύρω στα 4 λεπτά. Από αυτό που μπορούσαμε να δούμε, έψαχνε μέσα στη σακούλα με τα ψηφοδέλτια που είχαν πετάξει οι προηγούμενοι, έβγαζε κάποια και μετά τα ξανάβαζε μέσα (και πάλι από την αρχή). Στις ερωτήσεις της δικαστικού για το αν χρειάζεται βοήθεια απαντούσε κοφτά «όχι».

Η ΠΙΟ ΚΑΛΗ ΓΚΑΡΣΟΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ
Σκάει μύτη, συνοδευόμενη από τοπικό αντιπρόσωπο κόμματος (που σημειωτέον ήταν το μοναδικό που μας παρείχε νερά, καφέδες και σάντουιτς) η ιδιοκτήτρια-σερβιτόρα-delivery παρακείμενου καφενείου, περίπου 55 ετών και βάρος περίπου 2κιλά για κάθε χρόνο ζωής, με styling ανάμεσα “η Brenda Walsh πάει στο Peach Pit” και “H Τάμτα πάει για ψώνια ινκόγκνιτο”. Ασπρόμαυρο αθλητικό παπούτσι με ροζ φλουο κορδόνι, skinny μαύρο jean, ροζ γκέτες (for fuck’s sake), μπλούζα με στρας και ροζ σχέδια που καλύπτει τα 2/3 της κοιλιάς (ναι, το σχέδιο και ο σκοπός της συγκεκριμένης μπλούζας είναι να φτάνει ως τους γοφούς), μαύρο δερμάτινο μπουφανάκι που καλύπτει με το ζόρι το πληθωρικό στήθος, και κόκκινο μαλλί, πιασμένο ΠΟΛΥ σφικτά και ΠΟΛΥ ψηλά, σε κοτσίδα «σιντριβάνι» στην οποία πρωταγωνιστεί ένα (έκπληξη!!!) ροζ  extension. Όταν ξεπεράσαμε το σοκ, κάναμε κάθε τόσο παραγγελίες απλά και μόνο για να την βλέπουμε. Έκανε μια αλλαγή το απόγευμα και εμφανίστηκε με ροζ (ναι, έκπληξη και πάλι!!) γυαλιστερές φόρμες και η κοτσίδα πήγε στο πίσω μέρος του κεφαλιού. RESPECT!!!

ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΩ ΠΑΤΕΡΑΣ?
Όταν ΟΛΕΣ οι συμμαθήτριες εμφανίζονται με τα παιδιά τους και αρκετά από αυτά πηγαίνουν ήδη στο Γυμνάσιο, ένα σοκ το παθαίνεις. Τουλάχιστον, σε σύγκριση με τους άντρες συμμαθητές μου, είμαι πολύ πιο fit και φρέσκος!!!Όχι, μπράβο μου!!!

Δεν υπήρχαν καυγάδες, ούτε εντάσεις, εκτός από κάποιες ελάχιστες; κλινικές περιπτώσεις τις οποίες αντιμετωπίζεις πάντα με υπομονή και χωρίς πολλά λόγια. Κάναμε και ψυχολογικό support στους παππούδες και τις γιαγιάδες που λέγανε «άντε , τελευταία φορά ψηφάμε εμείς» (μα τι λέτε? και σε είκοσι χρόνια, εδώ θα είμαστε).

Πολύ κούραση, πιάστηκαν τα κωλομέρια μας στις καρεκλίτσες του σχολείου και τα πανωφόρια που βάζαμε στην πλάτη τους έγιναν ωραιότατα swiffer (το κάναμε λαμπίκο!!!) αλλά από την άλλη είχε πολύ γέλιο και αρκετές ευχάριστες συναντήσεις.

Άντε και του χρόνου, στις Δημοτικές και Νομαρχιακές!!!!!

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ? ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΣΗΜΕΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ.


«Δεν μπορείς να κάνεις κάτι να το αποφύγεις?»

«Πω πω και πως την σκαπουλάρεις?»

«Μην πας, μαλάκας είσαι?»

Η πλειοψηφία των απαντήσεων από όλους, όταν τους έλεγα πως μου ήρθε χαρτί για εφορευτική επιτροπή, ήταν σ’ αυτό το πνεύμα.

Περίεργη ράτσα ο Έλληνας:

- Θέλει να μην έχει μποτιλιάρισμα στον δρόμο, να χρησιμοποιούν οι άλλοι τα μέσα μαζικής μεταφοράς , αλλά ο ίδιος να πάει παντού με το ΙΧ, να παρκάρει ΟΠΟΥ θέλει και να μη τυχόν και του κορνάρει κάποιος όταν έχει σταματήσει την κυκλοφορία («αφού έχω αλαρμ»)

- Θέλει όταν χιονίζει, να πάει αν είναι δυνατόν, ακόμα και ο ίδιος ο Δήμαρχος να καθαρίσει τα σκαλοπάτια του σπιτιού του από το χιόνι και ο ίδιος να κοιτάει από το παράθυρο και να κάνει παρατηρήσεις (ίσως και να παίρνει τηλέφωνο στον Αυτιά για να παραπονεθεί)

- Θέλει να υπάρχει αξιοκρατία στις προσλήψεις, αλλά ξημεροβραδιάζεται στα πολιτικά γραφεία για ρουσφέτια.

Τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και καθόλου κολακευτικά. Δεν συνειδητοποιούμε πως για ΟΛΑ υπάρχει ατομική ευθύνη και υποχρέωση.

Συμφωνώ 1000% πως είναι πολύ άδικο να είσαι όλη μέρα μέσα σε μια αίθουσα και να προσφέρεις αναγκαστικά τις υπηρεσίες σου χωρίς καμία αμοιβή, ενώ ταυτόχρονα ο δικαστικός αντιπρόσωπος παίρνει 1.100 με 1.500 €. Επιπλέον, για τα άτομα που είναι μέλη εφορευτικής επιτροπής δεν υπάρχει μέριμνα ούτε για φαγητό και νερό.

Τι καταφέρνεις όμως όταν δεν παρουσιάζεσαι για να αναλάβεις το πόστο σου? Κάποιος άλλος επιβαρύνεται, αντί για εσένα. Αν παρουσιαζόταν και τα τέσσερα άτομα που προβλέπεται, άνετα γίνεται μια μοιρασιά στις βάρδιες με αποτέλεσμα η παραμονή στο τμήμα να είναι συντομότερη και λιγότερο επώδυνη.

Έχω πάει στρατό και φύλαγα σκοπιά έξω από αποθήκες με άδεια βαρέλια (ευτυχώς ο εχθρός είχε κάνει μάλλον το κουμάντο του και δεν χρειάστηκε να γίνει επιχείρηση κλοπής των δικών μας), έφευγα από την δουλειά γραφείου που μου είχαν αναθέσει και μάζευα φύλλα με τα χέρια 2 και 3 φορές την ημέρα, για να μην χαλάνε την αισθητική του κου Διοικητή , και όλα αυτά για μήνες. Θεωρώ την συμμετοχή μου στην εφορευτική επιτροπή ασύγκριτα σημαντικότερη, μιας και γίνεται για να διασφαλιστεί η νομιμότητα της διαδικασίας και ουσιαστικά είμαι στην υπηρεσία της Δημοκρατίας.

Στην τελική, ντρέπομαι το ότι ενώ είμαι σε θέση (σωματικά και πνευματικά) να προσφέρω τις υπηρεσίες μου και να κάνω αυτή τη θυσία της μίας μέρας, να προσπαθήσω να το αποφύγω και να «χώσω» κάποιον άλλο.